Nooit had ik vermoed dat er een klein verdrietig kind in mij verborgen zat.
Hulpeloos en verloren in een moeras van drijfzand steeds dieper weg gezonken.
Je roep om hulp werd door mij niet gehoord, je boosheid werd door mij niet begrepen.
Verloren in emotionele wanhoop liet je mij achter ik was onbewust geworden.

Een lichtstraal schijnt op mijn gelaat het word sterker en sterker.
Wie ben jij die mij zoekt in dit vergeten dal?

Ik ben de hoop en het leven, en jij ben het verloren kind in mij.
Ik kom je troost bieden en reik je mijn hand, vertrouw mij
ik zal je niet verlaten. Jou hart zal kloppen in mijn hart en mijn
tranen zullen jou tranen zijn en samen groeien wij naar bewustzijn
zoals een Lotusbloem naar het licht zal groeien.

© Maaike Visser